El carácter y las señas de identidad

      Hola a tod@s, buenas tardes;

   Acabo de terminar de comer, y lo he hecho viendo el Cto de España de campo a traves por clubes. Las imágenes de tantos y tantos compañeros, conocidos y algunos amigos, han despertado en mi innumerables sensaciones y un sentimiento tremendo de impotencia.

   Me he sentido enormemente culpable al ver que mi equipo, el Strands, no estaba en el podium, sin duda alguna, con mi presencia, lo habríamos logrado, y eso me llena de rabia, pues desde el principio han confiado en mi y apostado por mi fichaje. Nunca me ha gustado fallar a mis equipos, y nunca me ha gustado sentir esa sensacion de culpa por no haberlo dado todo. No obstante, he hecho cuanto he podido por recuperarme a tiempo, pero no ha podido ser.

   Durante los últimos meses he reflexionado mucho, muchísimo a cerca de todo lo que me ha pasado y me continua pasando, y hace poco me he dado cuenta de que algo en mi ha cambiado, y si he de ser sincero, no me gusta en absoluto, pues noto que mi identidad, mi carácter y mi lucha se han perdido enormemente. Nunca he sido una persona que baje los brazos, siempre he tenido ganas, fe, ambición y sobre todo ILUSION... y he sido, en la medida de lo posible y razonable, un lider!.

   En estos momentos, me siento sin esas ganas ni esa fuerza necesaria para levantarme y luchar, comerme el mundo, aun con los pies en la tierra... y me doy cuenta de que he perdido en gran medida el cariño y la confianza en mi mismo. Todo esto me hace ver que antes de nada, necesito reencontrarme y empezar a hacer las cosas por mi, NUNCA he sido una persona egoista, pero si he recibido mucho egoismo hacia mi persona, así pues, toca aprender de las lecciones que da la vida y empezar a recuperar ese instinto ganador, esa fe y esa ilusion que a tantas personas ha contagiado y a tanta gente que me quiere ha ilusionado.

   Con el tiempo no se da cuenta de que es imposible ser feliz y disfrutar lo que nos rodea si no lo hacemos desde una felicidad con ese punto necesario de egoismo, cuando uno lo da todo, y las cosas no salen, no debe hundirse, sino tener esa tranquilidad de haberlo hecho lo mejor que ha podido... y volver a intentarlo otra vez, pero NUNCA por los demás, sino por uno mismo...

   Ya estoy empezando a correr y me encuentro muy bien fisicamente, no hay dolores y los dias que Barral me permite correr, noto gran mejoria dia tras dia, así pues... miro al futuro con la seguridad de que nadie, absolutamente nadie, me regalará nada, así pues... a luchar toca!, si he aguantado hasta ahora, el par de años que me quedan corriendo, serán a tope y sin dilacion.

   Este deporte es duro y dificil, pero nadie me ha obligado a tomar la decision de vivir de él, es cierto que por el mismo h renunciado a muchas cosas, y sin duda, la que mas añoro es LA ESTABILIDAD, vivir año tras año en una montaña rusa es insoportable, y te mina hasta tal punto que dejas de disfrutar y te transformas en crispación. Espero que la estabilidad llegue y con ella la tranquilidad a mi vida, a mi trabajo y a mis entrenos... y por consiguiente, a todas las personas que me quieren, me apoyan y han decidido luchar desde siempre y hasta siempre por mi, a mi lado e incondicionalmente, ahora se que si YO soy feliz, mucho@s de ellos lo serán.

   Como siempre, GRACIAS a los que habeis decidido apoyarme cuando la situacion ha sido más dura y dificil, habeis sido pocos, pero vosotros disfrutareis como nadie las alegrias, pues las sentireis más vuestras que yo mismo. Cuando las cosas van mal es cuando nos encontramos con la realidad... la mia;

   DEJE DE SER YO, PERDI MI CARÁCTER, MI ESENCIA Y DEJE DE TRANSMITIR ILUSIÓN...

   Asi pues ahora, a por el mañana!!!... el pasado, bueno o malo... ya lo vivimos ayer!

Por Pedro Nimo del Oro
Martes, 09 de Marzo de 2010 a las 08:23
Siempre que pueda ayudare en todo lo que me sea posible, y sea cual sea la causa!, me encanta ayudar y me hace sentir francamente bien.
Por otro lado, ya hago dobles sesiones, la de la mañana consta de eliptica y musculacion y la de la tarde, de carrera continua, y desde mañana, series... así pues, solo queda que la suerte me acompañe un poco y a justicia vuelva a mi vida... que ya me toca!!!
Por Carlos/PAche
Lunes, 08 de Marzo de 2010 a las 18:53
Animo Pedro, sabemos que es muy difícil ponernos en tu piel por lo que has pasado, pero ahora estás viendo la salida del tunel. Esperamos verte pronto al máximo nivel haciendo una gran marca en Media y participando en populares y solidarias como a la que has prestado tu apoyo en Milladoiro este domingo.
Muchos ánimos!!!!
Por Nando Pan
Jueves, 04 de Marzo de 2010 a las 05:13
Todos en nuestra vida hemos pasado alguna vez por situaciones similares a la tuya, y sólo el tiempo y la paciencia se han encargado de convencernos de que todo, tarde o temprano, se soluciona. "Si caes 7 veces levántate 8". Saludos y mucho ánimo.
Por Ester
Sabado, 27 de Febrero de 2010 a las 17:01
Pedro alguien con calidad no se pierde tan facilmente. Estamos, estaremos siempre aquí para lo bueno y para lo malo.
Besiños grandes
Por jluis
Sabado, 27 de Febrero de 2010 a las 06:52
Amino, ánimo y ánimo. No puedes desaprovechar la varita con la que estas tocado para este deporte, pero cada vez estoy mas convencido de que eres un fenomeno por tu cabeza. Y si eres un fenomeno como persona el mundo es tuyo, en el atletismo y en la vida, o en lo que te propongas.Muchos envidian tu "inestabilidad " y que te dediques a lo que realmente gusta. Te cambiarían. Muchos nos dedicamos a labores que nos aportan estabilidad , pero muy pocas satisfaccines personales. Es ley de vida, siempre queremos lo que no tenemos.
Suerte, salud y sonrie como siempre.
Por Tony
Viernes, 26 de Febrero de 2010 a las 00:35
Las ultimas reflexiones ya me gustan más, seguro que esos trotes tienen algo que ver, estas en el camino chico y aun asi no desesperes, lo que tiene que llegar llegara. Lo importante es no perder estos animos,los que te apoyamos incondicionalmente siempre estaremos aqui para empujar. ¡Animo!
Por Beauvais
Jueves, 25 de Febrero de 2010 a las 16:02
Es normal que tengas esos vaivenes en el estado de ánimo. Al leer tu última reflexión / crónica se masca la impotencia por la que se pasa al estar en el dique seco. Me alegro que te encuentres cerca del final del tunel, pero sobre todo me alegra leer unas líneas llenas de cordura,tesón, espíritu de sacrificio, afán de superación... un conjunto de valores mucho más importantes que la gran calidad atlética que atesoras. Mucho ánimo campeón
Por Pedro Nimo del Oro
Jueves, 25 de Febrero de 2010 a las 05:21
No dire lo de siempre... esa palabra que muestra agradecimiento es tremendamente sencilla. Continuaré trabajando como esta mañana,y como hare esta tarde, espero demostrar que merezco estar en Barcelona, y estoy seguro de que si lo estoy, nadie quedará decepcionado!. Cada dia mejoro, y sin duda, en Mayo correré una media maraton... y lo hare para mejorar mi marca, el resto, la decison, dependerá de otras personas, pero ellos, al igual que yo, saben que no fallare y dejare la vida en el asfalto, como siempre he hecho en mi vida con lo que vale a pena.

Un abrazo muy fuerte y valorar el apoyo que estoy teniendo desde mi club, la FGA y otras muchas personas y estamentos
Por Rafa Iglesias
Jueves, 25 de Febrero de 2010 a las 02:54
Pedro, si sigues teniendo ese espíritu que te caracteriza porque cualquier otro atleta d élite que estuviese en tu lugar ya habría abandonado hace tiempo. En un futuro no muy lejano, con trabajo y paciencia, todos estos palos se convertirán en triunfos, pero para ello la constancia es la clave. Los que te queremos seguimos a tu lado. Un saludo
Por MIGUEL MAYÁN DIOS
Miercoles, 24 de Febrero de 2010 a las 09:56
Buenas tardes Pedro.
En primer lugar felicitarte por tu trayectoria profesional la cual a cualquier deportista le gustaria en su poder.

Lo segundo animarte a mirar para adelante. Es normal que en estos momentos estés como desinflado pues estás en proceso de recuperación y el hambre de competición primero te desespera y a continuación te deprime. Eres muy bueno (talentoso) y saldrás a delante.

El proyecto de club sigue en marcha y por supuesto tu eres imprescindible en el. Mañana me reuno con el PRESID.DE DEPORTES DE LA DIPUTACIÓN.
Te tendré informado.

TIENES FUERZAS PARA ESTO Y PARA MAS CAMPEÓN. ANIMO!!! Miguel Mayán Dios
Por DAVID GUERRA
Martes, 23 de Febrero de 2010 a las 09:02
ANIMO QUE AUN TIENES MUCHO CAMINO POR DELANTE.ERES UN GANADOR,Y TE ADMIRO DESDE P.MALLORCA.SULUDOS
Por Pedro Nimo del Oro
Lunes, 22 de Febrero de 2010 a las 02:20
En primer lugar y como siempre, GRACIAS!, la verdad es que ha sido un cúmulo de circunstancias las que se han dado, el inicio ha sido mi profesion y la inseguridad/inestabilidad de la misma, imagino que en otras circunstancias, habria afrontado lo demás "de otra manera"... despues ya ha sido una cosa tras otra, y así es dificil levantar cabeza...
Pero no tengo dudas de que así será, me gusta este deporte, pero me ha "robado" demasiado y ha condicionado demasiado mi vida.
Ahora toca entrenar y buscar la estabilidad, donde quiera que esta se encuentre!
Por xose piñeiro-esgrima usc
Domingo, 21 de Febrero de 2010 a las 18:48
joder, pedro... que chungo. es la primera vez que veo un mensaje de algún deportista cercano que lo está pasando mal en su oficio...
vaya que lo siento... ahora que parecía que tu trayectoria iba en ascenso, viene una tan temida lesión a ralentizar el camino.
lo bueno que tiene es que "nunca choveu que non escampara" así que no desesperes, ánimo con todo y palante tío!!

Suerte y salud

xose piñeiro
compostela esgrima
Por Dani Pérez
Domingo, 21 de Febrero de 2010 a las 14:58
Mucho ánimo Pedro, has pasado lo mas difícil, ahora ya estas en lo que mas nos gusta, correr. Estarás en BCN y nosotros que lo podamos ver. Ya te mando un correo estos días. Un abrazo
Por Chema Sanchez
Domingo, 21 de Febrero de 2010 a las 13:19
Tremenda reflexion Pedro. Como siempre vas por el camino acertado.
Animo y buenos entrenos.
Por Ernesto Picouto / Tito
Domingo, 21 de Febrero de 2010 a las 13:15
Dicen que en este pais el deporte rey es el futbol, pues no, el deporte rey es la ENVIDIA, y cuando a uno le da un palo la vida, es cuando aparecen en masa estos aficionados.
Me alegro un montón que tu recuperación vaya por buen camino, y que en breve nos deleites con tus actuaciones en las carreras.
No te olvides que algunos de LOS POPULARES siempre estaremos animandote, aunque sea en la distancia.
¡¡¡ANIMO CAMPEON!!! y que te veamos en Barcelona.
Por paris
Domingo, 21 de Febrero de 2010 a las 09:35
Sempre terás o apoio dos afeccionados. Este deporte é moi puñetero e só premia aos que gañan, pero os que o amamos sabemos que quedar segundo ou terceiro ten tanto mérito ou máis que gañar. Só che coñezo de compartir algunha carreira popular (media de Vilagarcía 2008)na que gañaches o Campionato Galego. Feliciteiche ao rematar a carreira e aínda que non me coñecías de nada falachesme moi amigablemente. Eu son dos que corre case un minuto máis lento ca ti pero é un honor compartir asfalto con xente coma ti ou coma Lolo Penas. Gracias a vós hai moita xente que se pon as zapatillas no inverno e devora o asfalto a pesar das miradas atónitas dos veciños. Nos povos pequenos os que corremos somos unha especie de tolos ou algo polo estilo. Non che vou contar a miña vida, pero direiche que correr é o psicólogo máis barato que atopei. Temos un neno con un problema neuronal, e o atletismo e a miña muller son as mellores mediciñas para plantarlle cara a esta mala sorte que tivemos.
Nunca deixes de ser valente e pelea polos teus soños porque a calidade é algo co que naceches. Eu ainda teño a esperanza de verte competir este verán na maratón dos Campionatos de Europa en Barcelona. Seguro que estarás no pelotón de cabeza.
Unha aperta.
Nombre / Nick
Email ( No será publicado )
Comentario
 
Re-escriba el código de control en el campo de texto y pulse enviar para validar el comentario

Si tienes problemas con el código de control envía un aviso desde aquí.
© Copyright 2009 · gest_WEB.Sport  para Asuspuestos.com son producciones de BELKRO EC